Preludes en fuga's, toccata's en fantasieën
NPO Klassiek:
“Virtuoos, inventief, ontroerend maar ook grillig op het roekeloze af – zo zou je deze mogelijk vroegste toccata van Bach voor klavecimbel kunnen karakteriseren. Er is geen autograaf van bekend, maar het werk moet gecomponeerd zijn kort na Bachs terugkeer van een reis naar Lübeck. Daar had hij de vermaarde organist Dietrich Buxtehude horen spelen. En dat beviel Bach zo, dat hij veel langer was weggebleven dan de paar weken waarvoor hij van zijn werkgever toestemming had. Bij terugkeer, begin 1706, kreeg hij van de kerkenraad in Arnstadt dan ook de wind van voren. In één moeite door werd hem trouwens nog meer voor de voeten gegooid: met de vele curieuze variationes in zijn koraalvoorspelen en de vele vreemde noten die hij erin vermengde, bracht Bach de kerkgangers keer op keer in verwarring. Sterker, toen was geklaagd dat hij te lang preludeerde, was hij uit pure recalcitrantie veel te kort gaan spelen, wat een beschamende hilariteit had veroorzaakt onder de koorstudenten op de orgelgalerij.”
Toccata in d klein - Siebe Henstra
Toccata in d klein - Gerben Budding
