Deze derde in de reeks van zeven is de meest bekende van de toccata’s. Een beetje een theatraal stuk. Hiervan is een eerdere versie bekend onder nummer BWV 912a. Volgens de deskundigen werd deze versie, BWV 912, misschien al in Weimar gecomponeerd. Dus in ieder geval een werk van de jonge Bach.
Toccata in D groot - Bertrand Cuiller
Toccata in D groot - Christine Schornsheim
De tweede in de reeks van zeven toccata’s.
Nederlandse Bachvereniging:
“Bach opent met een opgewonden eenstemmige quasi-improvisatie die geen maatsoort lijkt te hebben, dan meerstemmig vervolgt en daarna al vrij snel weer tot stilstand komt. Dan ontvouwt zich een vierstemmig adagio waar juist harmonische kleuren en ongebruikelijke paden centraal staan. Vervolgens zet een recht-voor-zijn-raap fugathema in dat de rest van het werk domineert. Bach combineert het en wisselt het af met andere muzikale ingevingen. Net als het geheel goed op gang is verdunt de fuga zich tot eenzelfde eenstemmige sliert aan noten en lijkt de conclusie bereikt. Maar wacht! Zo snel is Bachs fantasie niet ten einde. De fuga start weer op en beweegt zich, via steeds nieuwe zinnelijke wendingen en versiersels, vol onstuimig zelfvertrouwen naar het slot.”
Toccata in c klein - Christine Schornsheim
Toccata in c klein - Kenny Broberg
Met ingang van vandaag vragen zeven werken de aandacht, de toccata’s. Het Italiaanse woord toccata komt van toccare, wat aanraken betekent. Het stuk is waarschijnlijk gecomponeerd in Arnstadt of Weimar (1707 – 1710). Dus een werk van de jonge Bach.
Toccata in fis klein - Nathalia Milstein
Toccata in fis klein - Christine Schornsheim
Preludes en fuga's, toccata's en fantasieën Deze derde in de reeks van zeven is de meest bekende van de toccata’s. Een beetje een th...
