BWV 815 “Suite nr. 4 in Es groot”

Franse suites

Nederlandse Bachvereniging:
"Vaak bouwt Bach melodieën op uit simpele en kleine elementen die hij langzaam uitbouwt. Het begint vaak eenvoudig, met een klein motiefje dat iedere componist zou kunnen bedenken, maar daarna wordt het al snel onmiskenbaar Bach. Deze suite is daarvan een mooi voorbeeld. Zo begint Bach de Allemande bewust met een simpele vorm: gebroken akkoorden die langzaam harmonisch opschuiven. Het doet denken aan het eerste preludium in het Wohltemperirte Clavier. In de Gavotte doet Bach iets vergelijkbaars: bijna het hele stuk is opgebouwd uit steeds twee groepjes van twee noten die dezelfde beweging herhalen."

Overigens zijn er varianten bekend van zowel de prelude als van het menuet.

Fragment BWV 815.

Suite nr. 4 in Es groot - Pierre Hantaï

Suite nr. 4 in Es groot - Marco Mencoboni

 

BWV 814 “Suite nr. 3 in b klein”

Franse suites

In de barok was de toonsoort b klein vaak verbonden met melancholieke klanken. Bach gebruikte het bijvoorbeeld bij het Kyrie van de Hohe Messe, de  mis in b klein. 

Fragment BWV 814.

Suite nr. 3 in b klein - Pierre Hantaï

Suite nr. 3 in b klein - Blandine Rannou

 

BWV 813 “Suite in c klein”

Franse suites

Nederlandse Bachvereniging:
“Bach herschreef en veranderde, en soms was het blijkbaar echt een worsteling om de ‘juiste plaats’ voor alle noten te vinden. Zelden is dat zo duidelijk als bij deze tweede ‘Franse’ suite. Vooral van de eerste twee delen – de Allemande en de Courante – bestaan wel vier of vijf opeenvolgende versies. In beide gevallen zijn de eerdere versies korter en meer symmetrisch en hebben ze nog andere varianten, zoals af en toe een eenvoudigere baslijn of simpelweg andere muzikale keuzes. Ook in de andere delen van de suite is her en der te zien – zij het op kleinere schaal - hoe Bach zich bedenkt. Niet alleen bij de afzonderlijke delen, maar ook bij de vorm van de suite als geheel hinkte Bach op meerdere gedachten: één menuet, twee menuetten... of helemaal geen menuet? De eerste versie, die Bach in 1722 in het Klavierbüchlein voor zijn nieuwe vrouw Anna Magdalena noteerde, had in eerste instantie geen Menuet. Pas later voegde hij een aantekening toe dat een menuet aan het eind van het boekje moest worden ingevoegd. Sommige latere bronnen hebben nog een tweede menuet, iets dat niet ongebruikelijk is in Bachs klaviersuites.”

Fragment BWV 813.

Suite nr. 2 in c klein - Pierre Hantaï

Suite nr. 2 in c klein - Robert Hill