BWV 913 “Toccata in d klein”

Preludes en fuga's, toccata's en fantasieën

NPO Klassiek:
“Virtuoos, inventief, ontroerend maar ook grillig op het roekeloze af – zo zou je deze mogelijk vroegste toccata van Bach voor klavecimbel kunnen karakteriseren. Er is geen autograaf van bekend, maar het werk moet gecomponeerd zijn kort na Bachs terugkeer van een reis naar Lübeck. Daar had hij de vermaarde organist Dietrich Buxtehude horen spelen. En dat beviel Bach zo, dat hij veel langer was weggebleven dan de paar weken waarvoor hij van zijn werkgever toestemming had. Bij terugkeer, begin 1706, kreeg hij van de kerkenraad in Arnstadt dan ook de wind van voren. In één moeite door werd hem trouwens nog meer voor de voeten gegooid: met de vele curieuze variationes in zijn koraalvoorspelen en de vele vreemde noten die hij erin vermengde, bracht Bach de kerkgangers keer op keer in verwarring. Sterker, toen was geklaagd dat hij te lang preludeerde, was hij uit pure recalcitrantie veel te kort gaan spelen, wat een beschamende hilariteit had veroorzaakt onder de koorstudenten op de orgelgalerij.”

Fragment BWV 913.

Toccata in d klein - Siebe Henstra

Toccata in d klein - Gerben Budding

Gerben Budding

 

BWV 912 “Toccata in D groot”

Preludes en fuga's, toccata's en fantasieën

Deze derde in de reeks van zeven is de meest bekende van de toccata’s. Een beetje een theatraal stuk. Hiervan is een eerdere versie bekend onder nummer BWV 912a. Volgens de deskundigen werd deze versie, BWV 912, misschien al in Weimar gecomponeerd. Dus in ieder geval een werk van de jonge Bach.

Fragment BWV 912.

Toccata in D groot - Bertrand Cuiller

Toccata in D groot - Christine Schornsheim

 

BWV 911 “Toccata in c klein”

Preludes en fuga's, toccata's en fantasieën

De tweede in de reeks van zeven toccata’s. 
Nederlandse Bachvereniging:
“Bach opent met een opgewonden eenstemmige quasi-improvisatie die geen maatsoort lijkt te hebben, dan meerstemmig vervolgt en daarna al vrij snel weer tot stilstand komt. Dan ontvouwt zich een vierstemmig adagio waar juist harmonische kleuren en ongebruikelijke paden centraal staan. Vervolgens zet een recht-voor-zijn-raap fugathema in dat de rest van het werk domineert. Bach combineert het en wisselt het af met andere muzikale ingevingen. Net als het geheel goed op gang is verdunt de fuga zich tot eenzelfde eenstemmige sliert aan noten en lijkt de conclusie bereikt. Maar wacht! Zo snel is Bachs fantasie niet ten einde. De fuga start weer op en beweegt zich, via steeds nieuwe zinnelijke wendingen en versiersels, vol onstuimig zelfvertrouwen naar het slot.”

Fragment BWV 911.

Toccata in c klein - Christine Schornsheim

Toccata in c klein - Kenny Broberg